De laatste fietsdag.......
Gisteren Portomarin in het avondlicht nog bekeken, was behoorlijk fris, koude strakke wind, je had een trui nodig. Dat was voor het eerst in vele weken dat het 's avonds fris was.
Bijzondere stad, huizen opnieuw opgebouwd, kerk naar de top verplaatst, omdat er een stuwmeer moest komen. De oude Pelgrimsbrug was er nog wel.
De kerk was nu ook open.













6 uur er weer uit, zelf ontbijtje maken en om half acht zaten we weer op de fiets, heerlijk fris, misschien wel iets te fris. De eerste 20 kilometers veel klimwerk, lange afdalingen. Als je boven was moest je weer diep dalen om vervolgens weer langzaam naar boven te gaan, telkens 50 meter hoger. We zijn het gewend en je ritme pas je aan. De Zweedse ook weer ontmoet, nog even wat routeinformatie uitgewisseld, zij fietst vanaf Zweden langs de kust en heeft alleen de kaarten, wij de beschrijving van de leuke en stille weggetjes.
Bij Ligonde gingen we bijna fout, daar moet je even tegen alle logica in, rechts af in een afdaling om weer omhoog te gaan, net op tijd hadden we het in de gaten. De Zweedse kwamen we daar ook weer tegen, zij had de weg ook gevonden.





Het ochtendzonnetje was weer om van te genieten, mooie lange schaduwen over het golvende landschap. Soms reden we door een heidelandschap, kleine brede bomen, die net als in IJsland niet groot worden, omdat het te lang te koud is en er veel wind staat. Dan zaten we weer in een dal, waar veel landbouw en groen was of in een bosgebied. Veel variatie dus.
Heel veel wandelaars in grote groepen achter elkaar gingen we voorbij.
Er liepen er wel heel wat moeilijk, maar ook groepen die zingend of juist heel stil en in gedachten verzonken waren. Een enkeling droeg de rugzak van de ander of liep alsof ze boodschappen ging doen.

Pappie loop toch niet zo hard.....

Wat neem je mee als je op reis gaat?


Een potje met vet......


In het kader van de dode dieren langs de weg vandaag een dode vleermuis op de weg tegengekomen.

Heel veel kleine opslaghuisjes, Horea's tegen gekomen, daar bewaarden ze het graan en andere gewassen in. Omdat het hoog op een stenen ondergrond stond konden de muizen en andere dieren er niet bij.


Om nog een indruk te geven van hoe het landschap eruit ziet een aantal plaatjes.



Veel op en neer.





Maar ook hele lange rechte stukken langs de autoweg, die nog redelijk druk was, goed rechts blijven en om de kattenogen heen slingeren, gelukkig niet meer van die diepe goten langs de kant.
Fietsen blijft toch wel aan de ene kant een saaie bezigheid, maar gaat vele male sneller dan lopen en niet te snel om toch veel te kunnen zien en vast te leggen. Ik heb ook geen concessies gedaan over stoppen of fotograferen, als het me aansprak dan stopte ik, ook al zat ik net lekker in een ritme.
Over stoppen of opgeven hebben we niet nagedacht, dat kwam niet voor in het hoofd. Als je daar aan gaat denken dan ben je verloren, dan kan je beter gelijk stoppen. Nee, het ging niet altijd gemakkelijk, je voelde, vooral bij het lang klimmen op een gegeven moment je zitbotjes, die een pijnlijke uitstraling naar je benen hadden dan weer links dan weer rechts. Even uit het zadel hielp dan wel, maar je wist ook weer dat dat moment voorbij zou gaan, er komt wel weer een afdaling of een heel mooi stuk aan. Alles is tijdelijk en je verzetten heeft geen zin, je er aan overgeven en het accepteren was de kunst.
Tintelende handen, ook daar wen je aan, je leert het eerder te herkennen, waardoor je het stuur anders gaat vast pakken, minder knijpen. In het begin bleef ik te lang indezelfde houding zitten en kon ik opeen gegeven moment nog maar moeilijk schakelen of remmen, dan wordt het gevaarlijk.
Inschatten van de berghelling en het verloop voor het juiste verzet ging vanzelf. Naar beneden vergat je wel eens hoger op te schakelen en als je dan weer ging trappen voelde je geen weerstand stond hij te laag en tolden je benen rond, gelukkig niet van de trappers afgeschoten.
Naar boven een enkele keer te laat opgeschakeld, maar dit keer niet zoals in Italië of bij de Camino del Norte waar je tegen een berghelling van boven de 12% op moest en je gelijk helemaal stil viel. Een enkele keer moest je flink duwen, maar meestal tussen de 6 en 8 %, soms 10 of 12, hoger mogelijk 1 of 2 keer, maar dan kan je altijd nog lopen, omdat het een korte afstand is, wat in Italië en in de route van de Norte niet was, daar ging het lang door.
In Frankrijk veel regen gehad. In Spanje niet een keer, de warmte viel ook wel mee, omdat er altijd wel wind was. Wel heel veel tegenwind gehad. Gelukkig de laatste paar dagen zijn we behoorlijk verwend en hadden we het mee, kwam ook wel heel goed uit.
Vandaag ging het daarom weer supergoed. Om half tien aan de koffie in Palas de Rei. Daar een uur koffie gedronken, het blog verstuurd.
Nog wat foto's van Ligonde, bankje waar we twee keer in de middag hebben gegeten. Het kruis, maar nu in de zon. De boerderij in het dorp.






Begraafplaats, nu niet ommuurd.

Na Palas de Rei, langs de drukke autoweg naar Melide en Arzúa. Die hebben we al een paar keer gereden en kennen de weg, het is druk, maar als je wind mee hebt ben je er ook zo weer vanaf. De borden langs de weg moedigen je aan om door te gaan, omdat Santiago nu nog maar 80 kilometer weg is.










Rond een uur of twaalf waren we in Arzúa, 45 km zaten erop, nog 52 km naar Santiago. Ook daar weer een uurtje gezeten, lekker tortilla gegeten.

Onderweg enkele huisjes met een waterreservoir op een toren, zeker voor de douche.

Maar ook veel vervallen huisjes

Of juist opnieuw geschilderd en verbouwd.

Naarmate de kilometerborden aangeven dat het nog maar 30 of 20 is, vergeet je je vermoeidheid en krijg je vleugels.

Dan ben je er bijna, Pedrouzo voorbij, maar dan moet je nog een lange klim maken om over de berg heen te komen. Daarna kom je bij dit bord, je zit nu ongeveer op 15 kilometer afstand. Als je het wandelpad volgt kom je bij Monte Gozo, wij wilden niet weer over dat vervelende wandelpad en gingen langs het vliegveld, dan kom je op deze kruising.


Wat we niet hadden verwacht was dat je ook hierna weer behoorlijk lang moest klimmen, vals plat en af en toe steil. Denk je er te zijn, moet je nog veel kracht gebruiken, je krijgt het in ieder geval niet kado.

Maar als je dan de stad op 5 kilometer afstand zit liggen kan het niet meer stuk.
Geen lekke band, niet één keer de banden opgepompt, alleen een bout die doorgedraaid was, waarschijnlijk omdat ik te hard aan het stuur getrokken heb in het begin bij het klimmen.
Iets meer dan 2000 km. 1 dag rust in Lourdes, omdat we geen overnachting konden vinden en doorgereden zijn en dus te lang op de fiets hadden gezeten.
Het was weer fantastisch, dit is werkelijk de mooiste route. Het was de moeite waard om het nog eens te doen. Aankomen in Santiago was dit keer heel fijn, sfeervol en ook wel emotioneel.

Samen voor elkaar gekregen.
Location:Santiago de Compostella,Spanje, hotel Rey Fernando