woensdag 16 juli 2014

13e dag, derde etappe, Montesquio - Lourdes, 110 km


Hijg, puffff, en een lange stilte dat is wat we voelen.. .. Een heerlijk fris biertje en rust.
Soms heb je van die dagen dat je heerlijk fietst, snel opschiet en voordat je het weet veel verder bent dan gedacht. Vandaag was zo'n dag, alleen op het eind komt de man met de hamer langs en dan moet je kiezen, stoppen of doorgaan. De hamer zegt stoppen, maar dat kan je niet, want er is niets om te overnachten, misschien over 10 km. De Gîte was complet, de camping weg, de chambres d' hôtes complet, de hotels wilden geen fietsers voor een nacht........
Doorgaan en kijken hoe ver je komt, ja het is nu nog maar 20 km en dan zijn we in Lourdes.... Wat doe je dan, dan bel je het hotel waar je de volgende dag gerserveerd hebt voor een spotgoedkope prijs en vraagt of er nog een dag bij kan, ja graag, dus dan maar doortrappen, maar .............. aan het eind van de dag toppen van 8 en 10 % nemen dat voel je behoorlijk in je benen. Niet zeuren trappen en doorgaan, het zweet brak ons aan alle kanten uit, door de poriën kwamen de druppels vocht, het zweet droop van ons voorhoofd, ogen en rug.
Maar toch, we voelden ook dat we verder en verder de bergen in kwamen, de Pyreneën kwamen dichter bij en zogen ons naar binnen, langzaam maar zeker gingen we hoger en hoger met prachtige uitzichten op de toppen en de dalen. De zon kwam lager en lager, de schaduwen werden langer, de beelden werden mooier, stoppen en vastleggen, maar we moesten ook verder. De keuzes waren er, alleen de moed en de kracht om door te gaan en het genot op een koud biertje hielden ons gaande.
Een dag om nooit meer te vergeten. Lourdes staat als zware etappe in het geheugen geschreven.
Misschien was het wel helemaal niet zo zwaar, maar we hadden de etappe niet goed ingedeeld, dat zal de wielrenners over aantal dagen toch niet gebeuren, die komen ook door dit gebied omhoog en omlaag, de wegen zijn al opnieuw geasfalteerd, schoongeveegd, de borden waarschuwen de mensen dat er wegen afgesloten zijn. Dan krijgt iedereen te zien hoe mooi deze streek is, zwaar, eenzaam en verlaten met een dodelijke hitte, omdat de wind nooit vrij spel heeft, wordt altijd wel afgeremd door een heuvel of bergtop, af en toe krijg je de volle laag en wordt je terug geduwd of krijg je een duw in de rug.
Ondanks alles is dit toch een prachtig groen landschap met veel variatie, sommige bomen ook wel al behoorlijk verdroogd, die hebben dan waarschijnlijk niet zulke diepe wortels. Onze wortels hier zijn ook maar kort, dus wij zijn dit hier ook niet gewend, maar we haalden het en toen we eenmaal boven waren was de voldoening groot. Half acht is wel laat, maar als je dan rustig kan eten en genieten van je koele biertje het lekkere eten, dan zijn de inspanningen van de dag al snel weer vergeten.

Puff, hijg, wordt is nu veranderd in heerlijk, proost en zo..... Weer een stap verder, we kunnen het nog.

We waren van plan om het in twee etappes te doen, rustig aan op ons gemak.
Zo zijn we ook begonnen, de eerste bergtoppen, rustig trappend omhoog. Het landschap veranderde, normaal ga je over de berg omhoog en daal je af, hier trap je omhoog en blijf je als het ware op de kam van de berg rijden en kijkt uit over twee diepe dalen, totdat je weer omlaag moet en dan ga je ook diep en lang omlaag. De kerkjes zie je op de toppen van de bergen liggen, als markeringen in het landschap.
Het eerste pelgrimskerkje was wel dicht maar lag fantastisch en had een bijzondere stijl.

De eerste pauze nadat we zo'n 15 km hadden gereden was niet veel, maar mooi voor die dag. Lang gezeten, omdat er twee andere fietsers aanschoven. Nel en Jan uit Andijk fietsend op een tandem, zij hadden de Vélodycee gedaan en waren nu op weg terug naar Nederland. 8 weken fietsen en kamperen.

Weer rustig verder en rond een uur of één ons broodje ergens op een rustig plaatsje met bankje opgegeten, nog helemaal niet gedacht aan stoppen, want het ging lekker. Opeens hadden we er zoveel op zitten, dat we wel een overnachtingsplaats konden gaan zoeken. De eerste was rond een uur of drie. Alles was open, de hond liep eens kwispelend langs, maar niemand kwam te voorschijn. Er zal vast wel iemand komen, dus op het bankje rustig wachtend, wat drinken en wat eten, na een half uur kwam er iemand in een oude zwembroek en smerige handen vertellen dat er geen plaats was. Tja, dan maar weer verder en verder en overal was het bezet of wilden ze ons niet ontvangen.
Tot je het punt krijgt doorrijden of terugrijden naar een grotere stad.
Het eerste hebben we gedaan.







Vertrek vanaf camping, enorme grote bomen.


De eerste klim naar Pouylebon vanaf de camping even van de route af. De maan is nog net te zien.


De glooiingen proberen vast te leggen.


Zulke vergezichten kregen we te zien.




Heel veel kippenboerderijen


Op een watertoren was deze beschildering gemaakt


Boerderijen en huizen met vakwerk



Een pelgrimskerkje op een top, waar we uiteraard even langs zijn gegaan.













Pelgrimskerk van dichtbij


De eerste koffiepauze in Marciac, waar ze druk met de voorbereidingen van de toer bezig zijn.















Veel mooie hekwerken gezien, deze lekker oud en verroest, oude auto in de tuin, huis bijna vervallen.

In Maubourguet inkopen gedaan, de winkel ging dicht het was 12 uur.
Toen we verder reden kwamen we op een marktplein met daggroenten, goedkoper en beter, we waren in de haast het fruit vergeten, dus dat kwam goed uit.


















Kon maar net over de weg, met speciale begeleiding kwam deze langs.


Weer omhoog



De laatste zonnebloemen, het waren nu kleine veldjes geworden, meer mais velden en graan of gras.











De gebouwen net als de vorige jaren zijn opgebouwd met de stenen die ze daar vinden, hier grote kiezels in combiantie met hout en cement.



Eindelijk komen we in Ossun uit, na een lange taaie klim met veel verkeer op de weg, die waarschijnlijk de grote weg vermijden. Het is nu een uur of vier, werkverkeer komt ook langs, vrachtwagens die naar Spanje gaan, we waren blij dat we even van de weg af komden.


Door de bedradingen allemaal bovengronds te laten lopen, krijg je speciale schaduwen en een wirwar aan draden.


Heel vaag kan je de bergtoppen van de Pyreneen zien, we rijden door een Oostenrijks landschap, steeds dieper het dal in, op naar de bergen.





Een top en daarachter nog hogere bergen.









Even bij tanken, vier keer een klim van 10% gehad over een lengte van 250 meter, de laatste was de zwaarste.


Om de palmboom laat men een witte roos groeien.


Weer zo'n hekwerk













Lourdes bereikt, wat een stad, er staan meer hotels dan huizen, de straten zijn ook in lagen bij het centrum waardoor het lastig zoeken is. Moet je nu hoog of moet je nu laag zijn. Voordat we het hotel ook hadden gevonden dus nog een aantal keren op en neer van de berg.


Fietsenstalling is er niet dus maar op de kamer.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten