Lekker vroeg op kunnen staan, ontbijt zelf gemaakt, waardoor we ook vroeg weg konden. Toen we buiten kwamen begon het licht te miezeren, dunne regen, niet genoeg om je regenkleding aan te trekken, maar al snel werd het meer en voordat we de snelweg op waren hadden we ons dik in gepakt.
Regenbroek, overschoenen, regenjas en poncho, capuchon op. Lekker zweten omhoog, je werd van binnen net zo nat als van buiten, maar het voelde te koud om zonder jas en broek te rijden.
12 km verderop in Castelnau Montratier konden we onze eerste boodschappen doen, dat was maar goed ook, want het is vandaag zondag en dan is alles om12 uur dicht.
Onderweg de eerste foto van een veld gemaakt. Je ziet hoe Alie is ingepakt.
Op de heuvel een molen.
We gingen op en neer, wind tegen en gelukkig weinig verkeer op de weg, wel een aantal tegenliggers van fietsers die ook zwaar bepakt waren, maar die reden in regenjas en blote benen, leek me nog iets te koud, schat 17 graden.
Steeds meer velden met zonnebloemen kwamen we tegen. Het ging op en neer, maar het tempo zat er goed in.
Rond een uur of twaalf kwamen we in Moissac aan, dat was zo'n 35 km fietsen toen pas werd het echt droog.
Het water begon mijn fietsbroek in te lopen, mijn sokken waren drijfnat en het zweet droop over mijn voorhoofd, af en toe in mijn ogen. Het was afzien dit keer. Het werd dus tijd om te stoppen. Gelukkig was het droog in Moissac, de zon kwam zelfs door. Daar de kerk, St. Père bekenen, prachtige versieringen.
Met een bijzonder mooi zijportaal.
Tegenover de kerk was een brasserie, het was inmiddels na twaalven, dat betekende warm eten. We vroegen om koffie met een taartje, dat kon niet meer, maar de ober ging speciaal voor ons een chocolade croissant halen voor bij de koffie. Heerlijk was dat, wat smaakt na zo'n inspanning toch alles anders en veel lekkerder.
Toen we weer bijgekomen waren wat rond gesnuffeld in het stadje. Zeker de moeite waard om een dagje door te brengen. We ontmoetten twee fietsers uit Leiden, Aad en Ineke , die zelf een bed en breakfast hebben in Leiden, maar op hun 74 en 75 jaar nog graag langs de kanalen fietsen in Frankrijk en in een tentje overnachten.
Toen Aad gepensioneerd was heeft hij zijn auto verkocht en twee mooie fietsen gekocht, vanaf nu alleen nog maar fietsen, wat een stap, zij zagen er beide goed uit, dus toch een goede keuze zo te zien.
Na twee uur weer verder, de zon was warm, prikte en dat betekende dat er nog meer regen in de lucht zat, dus doortrappen, langs het kanaal tegen de wind in, het ging weer voortreffelijk.
Links la Garonne en rechts het Canal Latéral
Het kanaal verlieten we bij Espalais, de regen kwam er weer aan, was een uur of drie, tijd voor een broodje. Achter een aarden wal met bomen uit de wind onder de bomen het broodje nog net droog kunnen opeten.
Daarna weer in regenkleding, alleen de poncho, want inmiddels was de temperatuur opgelopen naar 21 graden en te warm voor zoveel kleding. Eigenlijk wel geluk, dat het niet zo heet is als vorig jaar, want bij 30 graden wil je ook niet graag steeds klimmen en dalen. Tja, zo snel kan je van stemming veranderen, zit het weer met regen en wind tegen en duurt dat maar voort dan wil je het liefst stoppen en ergens lekker warm schuilen, als het over is en je rijdt in de zon, dan is alles goed, maar als het dan weer te warm is en je een droge keel krijgt van de lucht dan is het weer te veel.
Toch is dit het eerste jaar dat er zoveel regen en wind is, de jaren daarvoor hadden we dus geluk. Dit is meer een pelgrimstocht waarbij je moet afzien. Ook meer ontmoetingen, dat kan dus ook behoorlijk verschillen. Er lijken op deze route ook veel meer pelgrims te lopen en te fietsen. In Frankrijk kwamen we ze bijna niet tegen, in Spanje wel, maar daar komt iedereen samen.
Gelukkig, het waren maar korte buien voordat we bij Auvillar waren en de Garonne over gingen was het al weer droog.
Na de flinke afdaling kregen we weer heel wat steile klimmetjes, nu wel van 10%, de eerste begon in Auvillar, 9%,
St. Antoine, 2,5 km waarvan 350 m 10% naar Flamarens, Miradoux 10%.
Door het speciale weer wel hele mooie plaatjes kunnen schieten van vergezichten, de regen die er aan komt, de dieptes de contrasten van velden en lucht.
Dan ben je beneden aan de voet van de berg, je moet nog 15 km, de regen dreigt, je wil nog 20 km minstens verder en je ziet een Gite, tja wat doe je dan.
Dit keer genegeerd en er op vertrouwd dat bij het volgende dorp ook een slaapplaats is. Dan kom je in het dorp en blijkt het uitgestorven, teruggaan is geen optie. Volgens het boekje moet er in Miradoux volop overnachting zijn. Dan begint het flink te regenen en je baalt dat je niet toch eerder gestopt bent, nog een stevige klim, drijfnat haal je die met moeite, waadoor je ook te veel gaat zweten. Ten einde raad kom je uitgeput en hijgend boven en nu maar hopen.......
Blijkt er net voor het centrum ergens in de straat een vrouwtje te wonen, die allemaal schelpjes aan haar hek heeft hangen en de tekst voor pelerin.....
We bellen aan en de engel zelf doet open, we kunnen de regen jassen uit doen. Ze heeft een bed en wil voor ons koken. Wat een geluk.
Deze mevrouw is nooit eenzaam, toen Alie dat vroeg zei ze dat elke dag weer iemand anders aanklopte, ook in de winter.
We kregen gelijk drank, hele verhalen, speciale muziek werd er opgezet en ze vertelde honderduit, uiteraard omdat Alie haar aanmoedigde.
Gezellig samen,ze begon met de muziek mee te zingen en je kon horen dat ze een goede stem had.
De primitieve douche deerde ons niet, daar zijn we inmiddels wel aan gewend en daarna de aantekeningen gemaakt.
Heerlijk gegeten. Wat een geluk hebben we toch. Na het eten vroeg ze of we de kerk wilden zien, want die ging ze afsluiten. Ook daar weer genoten van haar stemgeluid, maar nu kwam het des te mooier over. Samen Ave Maria gezongen, wat een galm.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten