zaterdag 26 juli 2014

24e dag, derde etappe, Leon - Rabanal, 81 km

Ondanks dat we in het centrum zaten toch goed kunnen slapen, wat een prachtige stad is Leon. De kleuren van de ramen in de kathedraal zijn bijzonder kleurrijk, dat hebben we nog nergens anders zo gezien. De hele stad is kleurrijk, de stenen van de huizen, de gevels, de straten de mensen. Wat een sfeer. De plaatjes spreken voor zich.

Vroeg opgestaan, zelf ontbijt gemaakt, waardoor we om 07:15 uur konden vertrekken. Heerlijk rustig in de stad, koel, zelfs fris, de eerste kilometers liepen voortreffelijk, snel de stad uit en de de open velden in. De zon was net opgekomen, dat gaf een mooi licht over het veld.








Ooievaars langs de kant van de weg tussen Santovenia de la Valdoncina en Antimio.






Je kon zien dat we in een ander gebied kwamen, de bergen werden nu ook al vaag zichtbaar.
Het klimmen was weer begonnen, nog niet veel, maar af en toe lekker pittig.






In het eerste leuke plaatsje Antimio na de klim een soort kasteel, was te koop, zullen er naar vragen als we terug zijn in Nederland. De muren traditioneel opgebouwd.


Maar wat ons de vorige keer niet was opgevallen en nu wel, waren de huizen die onder de grond gebouwd zijn, de grotwoningen, waarvan er sommige nog bewoond worden. Deze bij Chozas de Abajo.


Zoals hier in Monzondiga


We reden weg met windstilte, temperatuur 20 graden, naarmate we hoger kwamen begon de wind op te steken, wind tegen, maar niet meer dan windkracht 3, daar wen je aan. Nog steeds prachtig licht.


Op onze eerste stopplaats Villavante een uur of half elf, op een groot plein koffie gedronken. De weg vinden was lastig, ingewikkelde beschrijving over links rechts, over en weer naar rechts en grindpad wel of niet volgen. Uiteindelijk kwamen we er uit in combinatie met de GPS, dankzij Nelie Kroes is het datarooming op europees niveau.


Op het plein weer heerlijke oude verwaarloosde gebouwen en deuren.


Spelen met het licht


Een omweg die zeker de moeite waard was om deze oude brug in Hospital de Orbigo te bekijken.


Uiteraard ooievaars weer op de kerk.


Voorzichtig lopen, voor ouderen en pelgrims met kapotte voeten geen pretje, op de fiets lekker trillen.


Ander gebied, duidelijk te zien.


Meer maisvelden, het water werd er via een ingenieus irrigatiesysteem naar toe gebracht.


Toen we Astorga binnen reden viel oud en nieuw gelijk op, een vervallen muur en een moderne silo.


In Astorga was er een feest, de Romeinen hadden de stad ingenomen, veel mensen verkleed.



























































Van twaalf tot twee daar gebleven, wat gegeten op het plein en foto's genomen. Een moderne Romein, dat hadden ze toen nog niet.


Hierna kwamen de klimmetjes, langzaam aan gingen we van 820 naar 1140 meter.


De wind was weggevallen en het asfalt plakte.


Terugblik naar Leon.


In Rabanal zijn we gestopt, hier zicht op El Ganso.








El Ganso


Wat is nu het meest irritante bij zo fietsen?
Voor mij, Hans, is het meest irritante als ik omhoog fiets in een rustig tempo, omdat de weg steil is, de wind weg en de zon hoog staat, het zweet van je voorhoofd naar je ogen afdruipt en er een of meerdere kleine vliegjes voor je neus beginnen te dansen, die niet weg gaan als je blaast of als je met je hand wappert, bij je oor gaat zoemen en je er niet van verlost wordt, niet eerder dan dat je harder gaat rijden, maar dat kan je niet want je gaat al op je allersnelst.
Sommige van die vliegjes hebben dan ook nog eens de gewoonte om op je bril te gaan zitten, als ze dan aan de binnenkant ervan komen is de irritatie kompleet en moet ik mijn bril afzetten of stoppen. Zet ik mijn bril af, probeer hem dan maar weer eens goed op te krijgen tijdens het rijden. De bandjes van je helm zitten dan weer in de weg, waardoor het pootje net aan de verkeerde kant terug gaat achter je oor. Dat zorgt er dan weer voor dat bij elke beweging van je hoofd je bril mee beweegt, opnieuw opzetten.
Het tweede irritante is als het heet is, de warmte van het asfalt omhoog komt en je door alle hitte wordt overweldigd.
Het derde is als je banden aan het hete asfalt beginnen te plakken, dan zeker niet over dat asfalt rijden, want het remt enorm af.
Ten vierde, als je te weinig water hebt meegenomen, je keel voelt pijnlijk aan bij slikken en ademhalen, je probeert dan zoveel mogelijk door je neus adem te halen, maar als je omhoog gaat lukt dat niet meer. Je tong voelt als leer. Dan kan je niet lang meer door gaan en hoop je op verkoeling.
Als vijfde, maar dat probeer je zoveel mogelijk te voorkomen, het verzuren van je benen bij het klimmen. Soms heb je te weinig snelheid en moet je even aanzetten, maar dat kost zoveel kracht dat je direct dikke benen krijgt en niet meer rond komt, al snel begin je te hijgen, omdat de spieren zuurstof nodig hebben. Als je dit op tijd in de gaten hebt en je nog kan ontspannen, dan kom je weer op gang, maar anders val je stil en wordt het lopen.


Enkele opnames van Rabanal del Camino.






































Morgen nog 10 km verder en we zijn op het hoogste punt bij Cruz de Ferro, 1500 meter, dan de lange afdaling om vervolgens weer te gaan stijgen naar de allerlaaste klim. Ook daar zullen we proberen zo dicht mogelijk onder de top te komen, zodat we de volgende dag het een beetje kunnen afwisselen en niet alleen maar aan het klimmen zijn.

Location:Rabanal

Geen opmerkingen:

Een reactie posten