Het voelde vertrouwd, je wist je goed te redden, de manier van route aan duiding, wegstructuur, huizenbouw, hoe te communiceren. Het beviel ons. Het landschap was goed gevarieerd, mooi en kleurrijk. Het weer om te fietsen wel lekker, niet te warm eerder koel, soms te nat, maar over het algemeen prima. De wind had wat meer mee mogen zijn, was nu vaak tegen. Vorig jaar juist andersom en dat merk je, niet als je fietst, want je past je aan, maar wel als je naar de afstanden kijkt die je op een dag aflegt, nu stop je eerder, ook niet erg.
De gebouwen waren bijzonder, voor Franse begrippen niet zo sober ingericht, maar weldadig en mooi versiert. De invloed van de beeldenstorm en revolutie was nog wel te zien, veel onthoofde beelden of sokkels zonder beelden, dat zal in Spanje wel anders zijn.
Kortom Frankrijk, met weemoed nemen we afscheid en vol verlangen zien we uit naar de volgende uitdagingen in Spanje.
We hebben vandaag alle weertypes gekregen die je maar bedenken kon. We begonnen met lichte regen, motregen, door de mist. We reden in een klein omsloten landschap, weinig omgeving. Na een uurtje trok de mist langzaam op, kwam er licht door de wolken en verdwenen deze, waardoor de bergen en het landschap zichtbaar werden. Genieten is het dan als de zon er door heen breekt, de verschillende kleuren van schaduw op het landschap geeft en als de grijze en blauwe lucht zich mengt met zonnestralen. Gelukkig was het hierdoor niet warm, eerder koel en naamate we hoger kwamen was het zo wie zo koeler. De wind begon ook door te zetten, eerst licht mee, naarmate we hoger kwamen meer tegen, van die valwinden, die hoe hoger je kwam des te sterker werden, soms zelfs zo sterk dat je bijna stil viel, het waren vlagen dus je kon beter even meegeven dan er keihard tegen in gaan. Ook kregen we hoe hoger we kwamen, boven de 800 meter veel regenbuien, korte hevige regen, je werd er nat van maar koelde ook lekker af, scheelde in het zweten, een bui was zo hevig, dat we toch maar gingen schuilen, maar toen we de schuilplaats ingenomen hadden stopte het alweer, deze plaats leverde Alie wel € 1,60 op. Toen ze de fiets weer pakte zag ze op de grond heel veel klein geld liggen.
Vroeg vertrokken tegen 7 uur, de weg snel gevonden. Dit jaar helemaal geen problemen gehad met het vinden en begrijpen van de routebeschrijving, complimenten voor de schrijver Clemens Sweerman, die voor ons alle mooie en rustige wegen heeft uitgezocht.
Het klimmen was af en toe zwaar door de stijgingspercentages en de tegenwind, vooral het laaste stuk, als je eigenlijk geen zin meer hebt, moet je toch nog een aardig stuk trappen met een stijgingspercentage van 9 of 10 en met tegenwind voelt het nog meer. Dus ook menig keer gestopt om moed te verzamelen. Om half twee waren we op de top. Wat een genot en zoals ik al eerder aangaf ook met weemoed neem je dan afscheid van wat je de afgelopen weken zo vertrouwd was.
Onder weg bij een café, waar we baskische taart aten en heerlijk koffie hebben gedronken, was er een wegbeheerder die mij vertelde dat de tunnel was afgesloten en wij dan door de tunnel konden. Het leek mij maar niets en zei nee, wij fietsen er overheen. Onderweg zijn we hem nog een stuk of vier keer tegen gekomen, toeteren, lichten aan en zo. Nu we er over zijn, zijn we heel tevreden dat we het aanbod hebben afgeslagen, op weg omhoog af en toe wel gedacht, had wel goed uitgekomen, want het was pittig, misschien wel iets te. Ik kan mij voorstellen dat je dit in tweeën splitst. Deze oversteek is een stuk zwaarder dan die bij St. Jean Pied de Port daar ga je eerder in haarspeldbochten omhoog, hier ga je heel gelijdelijk en af en toe steil omhoog, maar wel heel lang rechtdoor en dat maakt het zwaar. Het dal wordt steeds smaller, je wordt omhoog gezogen door de trechter en als je er dan doorheen bent dan opent zich het berglandschap met de uitzichten op de vele toppen, waar nog redelijk veel sneeuw lag.
In het restaurant op de top is het gelijk duidelijk, we zijn in Spanje, Ola en rap Spaans praten.... Wat koele drank genomen en bijgekomen.
Boven was er gratis internet, dus wij op booking.com gekeken waar we de goedkoopste overnachting konden vinden in Jaca, want dat halen we vandaag nog wel. Nog 28 km meerendeels berg af. Hoewel dat tegen viel, het eerste deel ging hard, we zaten achter de berg en haalden wel snelheden over de 50 km. De weg was stil en het asfalt mooi glad, ruime bochten goed overzicht, maar toen we de bocht om kwamen en de wind vrij spel kreeg, zijwind en af en toe ook pal van voren viel je bijna weer stil of werd door de schokken bijna uit balans geblazen door de rukwinden. Oppassen dus en koers houden. De wind bleef aanhouden en werd pas bij Jaca minder, je wordt, hoe gek het ook klinkt, moe van het lawaai en de concentratie die je nodig hebt om koers te houden.
We hadden genoeg tijd en een hotel al geboekt, waardoor we met zoeken ook geen extra tijd kwijt waren, via de GPS het hotel gevonden en daar heerlijk genoten van het resultaat.
Het was stil op straat, rond half vijf, de winkels gingen open, enkele mensen, maar rond een uur of zeven hoorde we veel gepraat en drukte, toen we buiten kwamen was het een drukte van belang, je weet wel dat je in Spanje bent.
Iedereen komt naar buiten, trekt zijn mooiste kleren aan en paradeert door de straten, druk pratend, want een stille Spanjaard bestaat niet, met handen en voeten, ondersteund met klank en ruimte innemend gaan ze door de straat, zitten op een bankje en ontmoeten elkaar.
Eerst de kathedraal bekeken, wat een indrukwekkend gebouw van binnen, mooie constructies in plafond, houten vloeren, sommig pilaren van bewerkt hout, prachtige beelden en plafond en meer beschilderingen. Indrukwekkend, niet te lang gebleven, daarna een terrasje opgezocht, maar de wind was daar zo irritant dat we, daar even geen zin meer in hadden.
Binnen lekker gegeten, verstaanbaar maken was weer moeilijk en moet wennen. Iedereen zat buiten, opeens werd het heel druk, iedereen kwam naar binnen omdat het buiten regende, wat een drukte, alles praat door elkaar heen, kinderen ook nog laat op, worden of stil gehouden met snoep of moeten recht op een stoel zitten, wat ze niet kunnen of krijgen alle aandacht.
Daarna nog wat door de stad rondgelopen, fort bekeken, koffie bij een ander restaurant genomen, weer wat rondlopen en een biertje op de hoek van de straat gedronken om naar de dynamiek van de mensen te kijken en dit zo discreet mogelijk vast te leggen. Spanje leeft en leeft met elkaar.
Tot midden in de nacht heel veel drukte op straat pas om een uur of drie werd het echt stil.
Posted using BlogPress from my iPad
Geen opmerkingen:
Een reactie posten